Dziś jest piątek, 15 Gru 2017
Jesteś tu:     Start Cudowny Obraz św. Antoniego
Drukuj Email

Cudowny Obraz św. Antoniego z Padwy
(Rafał Hadziewicz, 1856-62)


W każdy wtorek o godz. 8..00 i 18.00 odprawiamy Msze święte w intencji wszystkich podziękowań i próśb, jakie kierujemy do Boga przez wstawiennictwo św. Antoniego z Padwy.
Intencje te można składać do puszki przy ołtarzu św. Antoniego lub wysłać je na e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.


Życiorys świętego Antoniego z Padwy


Urodził się w Lizbonie w Portugalii 1195 roku, na chrzcie otrzymał imię Ferdynand. W Lizbonie uczęszczał do szkoły katedralnej. Około piętnastego roku życia wstąpił do klasztoru Kanoników Regularnych św. Augustyna.
Po dwóch latach przeniósł się do klasztoru Santa Cruz w Coimbrze i tam zdobył solidne wykształcenie, poznając Pismo Święte i naukę Ojców Kościoła. W 1219 roku został wyświęcony na kapłana, a w rok później przeżył bardzo głęboko uroczystość przewiezienia do Coimbry relikwii pięciu męczenników franciszkańskich, którzy ponieśli śmierć męczeńską w Maroku.
Ferdynand poznawszy duchowość św. Franciszka z Asyżu, za wiedzą swoich przełożonych, przeniósł się do franciszkanów, przyjmując ich habit i zmieniając swoje imię na Antoni. Pragnął pójść w ślady męczenników i dlatego udał się z posługą misyjną do Maroka, jednakże tam ciężko zachorował i musiał wracać do kraju. Statek gnany burzą morską zawinął na Sycylię, skąd Antoni pojechał na Kapitułę Generalną Zakonu do Asyżu w 1221 roku, gdzie spotkał się ze św. Franciszkiem.
Wkrótce Antoni dał się poznać jako wybitny kaznodzieja, ustanowiono go więc głównym kaznodzieją Zakonu, aby głosił Słowo Boże i zwalczał błędy innowierców.
Nasz Patron przemierzał wsie i miasta, nawołując do pokuty i poprawy życia.  Głosił Słowo Boże w północnych Włoszech i południowej Francji. Sława kaznodziejska Antoniego dotarła do Rzymu. Papież Grzegorz IX w 1228 roku, poprosił go, by wygłosił kazanie dla niego i pielgrzymów przybywających do Rzymu.
Święty w dalszym ciągu pracował głównie jako kaznodzieja, ale dał się poznać jako profesor teologii, którą wykładał swoim braciom zakonnym, w duchu św. Augustyna.
W roku 1230 Antoni przybył do Padwy. Wokół niego gromadziły się tysiące wiernych, których doprowadzał do poprawy życia, skutecznie zwalczał lichwę, więzienie dłużników i wyzyskiwanie biednych. Wyczerpany nadmierną pracą kaznodziejską nasz Patron zmarł 13 czerwca 1231 roku w opinii świętości, w klasztorze sióstr klarysek w Arcella koło Padwy. W następnym roku (30 maja 1232) papież Grzegorz IX kanonizował Antoniego, natomiast papież Pius XII w roku 1946 ogłosił go doktorem Kościoła.
Kult św. Antoniego rozwinął się bardzo szybko nie tylko w Italii, ale też w całym świecie chrześcijańskim. Ku czci Świętego powstało wiele bractw i kilka zakonów. Ludwika Bouffier zainicjowała w 1890 roku w Tuluzie we Francji dzieło zwane: "Chleb św. Antoniego", tzn. jałmużna dla ubogich. Św. Antoni jest patronem franciszkanów, sióstr antonianek i antoninek, mieszkańców Lizbony, górników, małżonków, narzeczonych, położnych i ubogich.
Św. Antoniego wzywano jako orędownika w przypadku bezpłodności, w sprawach rodzinnych, podczas zarazy bydła. Najbardziej jest dla nas znany jako patron zagubionych ludzi i rzeczy. W ikonografii ukazuje się św. Antoniego w habicie franciszkańskim. Do charakterystycznych atrybutów należą: książka (symbol nauki) i lilia (symbol niewinności), czasami Święty występuje z sercem płomiennym lub samym płomieniem na dłoni. Św. Antoni jest przedstawiany z Dzieciątkiem Jezus.

13 czerwca - Odpust Św. Antoniego z Padwy

Medalion św. Antoniego z Padwy z Dzieciątkiem Jezus, wykonany przez Z. Zagrodzkiego.